VERSLAG
Op onze tweede praatavond waren er reeds 3 nieuwe gezichten te bespeuren.
Het werd een avond die vooral in
het teken stond van "hoe namen de (ex)-vrouw en
kinderen jouw coming-out op?" en vooral "hoe ging het verder?"
Heel uiteenlopende reacties: van kalm tot turbulent.
Eén gemeenschappelijke deler
kwam heel sterk naar voor: het proces van het uit elkaar gaan (voor de
meesten onvermijdelijk) is er één van vele ups en downs.
De ingrediënten : boosheid,
pijn, onbegrip, bezorgdheid om de materiële
gevolgen maar uiteindelijk berusting en in de meeste gevallen verzoening.
Desondanks alles : het begin van een beter, eerlijker leven
Op naar de volgende praatavond op
woensdag 15 november 2006.
(Nieuwe deelnemers blijven natuurlijk welkom!)
François
VERSLAG
Voor onze vierde en laatste praatavond van het jaar waren er heel wat mannen naar
het Roze Huis afgekomen.
Een belangrijk deel van de vergadering
werd er gepraat over de kinderen. Vooral de outing tgo deze kwam aan bod.
De meesten homo-mannen hebben het tegen de kinderen op een heel gewone en
rustige manier verteld.
Over het algemeen beschouwd kun je stellen dat de meeste kinderen het homo-zijn
van hun vader hebben aanvaard. Een echt verbroken contact omwille van het
homo-zijn van hun vader komt blijkbaar maar zelden voor. Wel viel ons op dat
hoe jonger je het de kinderen verteld hoe vlotter ze ermee kunnen omgaan.
De meeste problemen deden zich voor bij de tieners. Deze zitten natuurlijk
reeds in een moeilijke periode, als daar dan de outing van hun vader (en meestal
ook de echtscheiding met alle problemen die hieruit volgen) bovenop komt is
het niet moeilijk te begrijpen dat sommige tieners in opstand kunnen komen
tegen hun vader.
Uit de getuigenissen kwam ook wel naar voor welke rol de verstandhouding tussen
de ex-gehuwden speelt naar de aanvaarding van de kinderen van het homo-zijn
van hun vader. Is deze verstandhouding slecht(er) kunnen er door de ex-partner
"negatieve gedachten over het homo-zijn" worden ingefluisterd bij
de kinderen, welke hierdoor afstand nemen van hun vader.
Als besluit kan hier genomen worden dat elke situatie anders is en (zoals
met vele andere dingen) er nooit op voorhand kan geweten worden hoe de kinderen
zullen reageren, maar dat over het algemeen de kinderen het homo-zijn van
hun vader goed aanvaarden of kunnen plaatsen.
In het tweede deel van de vergadering werd er vooral gepraat over het samengaan van het geloof en de homo-beleving. De meeste van de aanwezigen geloofden niet meer in de "Katholieke Kerk" als dusdanig. Dit vooral veroorzaakt door al de dogma's en de stigma's die de kerk en de huidige paus nog altijd te pas en en te onpas uitroepen tgo homo's. Duidelijk blijkt dat velen van ons het moeilijk hebben om te geloven in een geloof welk niet in ons gelooft.